Aktualny numer

Serwis stomatologiczny
Centralny Rejestr Lekarzy

Jesteśmy na FB

Rynek zdrowia

Kontrowersje w sprawie kontraktowania świadczeń zdrowotnych w Małopolsce na rok 2014

Ryciny

Publikujemy treść korespondencji w sprawie zasad kontraktowania świadczeń zdrowotnych w Małopolsce na rok 2014.

Poniżej treść:

  1. Pismo Dyrektorów szpitali powiatowych województwa małopolskiego do Prezesa NFZ w sprawie procesu kontraktowania świadczeń zdrowotnych w Małopolsce w rodzajach lecznictwo zamknięte i AOS
  2. Pismo Prezesa NRL do Prezesa ORL w Krakowie w związku z pismem Dyrektorów szpitali do NFZ
  3. Pismo PrezesaORL w Krakowie do Przewodniczącego Rady MOW NFZ w powyższej sprawie
  4. Odpowiedź Dyrektora MOW NFZ wraz z kopią wyjaśnień wysłanych do Prezesa NFZ

 

Kraków, dn. 12.11.2013 r.

Szanowna Pani
Agnieszka Pachciarz
PREZES
NARODOWEGO FUNDUSZU ZDROWIA

 

Dyrektorzy szpitali powiatowych województwa małopolskiego zwracają się do Pani Prezes z gorącym apelem o pilną interwencję w proces kontraktowania świadczeń zdrowotnych w Małopolsce w rodzajach lecznictwo zamknięte i AOS.

Małopolski Oddział Wojewódzki NFZ w dniu 25.10.2013 r. upublicznił zasady aneksowania umów z zakresu lecznictwa szpitalnego. Zasady dotyczące pozostałych zakresów przedstawiono świadczeniodawcom dopiero 28-31.10.2013 r.

Ogromne kontrowersje budzą przyjęte w Małopolsce założenia do aneksowania umów w zakresie lecznictwa szpitalnego oraz ambulatoryjnego. Nikt nie kwestionuje zasadności przesunięcia części środków z leczenia szpitalnego do ambulatoryjnej opieki specjalistycznej, co w efekcie ma zwiększyć dostępność do świadczeń zabiegowych. Było to zapowiadane przez Panią Prezes od kilku miesięcy i stało się jednym z priorytetów Narodowego Funduszu Zdrowia.

Kwestionujemy natomiast szczegółowe założenia, przyjęte reguły, które opracował Małopolski Oddział NF7,, a które nie tylko nie posiadają odpowiednich podstaw prawnych ale też, jak sądzimy, nie są znane lub nie posiadają rekomendacji konsultantów medycznych w poszczególnych dziedzinach medycyny.

Małopolski Oddział Wojewódzki NFZ próbuje narzucić szpitalom rozwiązania, które zagrażają bezpieczeństwu dla pacjentów.
Nie rozumiemy dlaczego część zabiegów ma być wykonywana w poradniach specjalistycznych a nie w trybie jednego dnia – w sytuacji, gdy wymagają one znieczulenia oraz kilkugodzinnej obserwacji i są bezpieczniejsze dla pacjentów. Nie rozumiemy dlaczego pacjent z migotaniem przedsionków, z astmą, z nowotworem a co ciekawsze – w zagrożonej ciąży NIE POWINIEN raczej powtórnie trafić do TEGO SAMEGO szpitala w ciągu 60 dni po wypisie. Raczej – bo niby może, ale dlaczego oddział NFZ w Krakowie takich przypadków chce zakontraktować o 15% mniej, i dlaczego ustalono kryterium do 60 dni i dlaczego jeżeli zostanie skierowany do INNEGO SZPITAL to jest wszystko dobrze. Nazywanie takich „przypadków" przez urzędników Funduszu "..niedodiagnozowaniem.." lub "..niedoleczeniem.." nie mieści się w jakichkolwiek regułach racjonalnej argumentacji.

Dlaczego odmawia się nam możliwości realizacji świadczeń w sposób prawidłowy i bezpieczny dla pacjentów. Przykładem może być wprowadzona zasada wykluczenia tzw. świadczeń „0" dniowych o 45% mniej i o 25% mniej świadczeń „1" dniowych. Przecież może to spowodować nieuzasadnione medycznie oraz ekonomicznie wydłużanie pobytów. Chcemy podkreślić, że w tej grupie znajdują się np. zabiegi endoskopowe trudnych pacjentów z obciążeniami, małe zabiegi ginekologiczne tj małe zabiegi górnej części układu rozrodczego czy zagrażające lub dokonane poronienie, zakończenie ciąży obumarłej, czy choćby zaostrzenia POCH, astmy, patologie ciąży lub stany biegunkowe i wiążące się z tym odwodnienie u dzieci. Dla każdego lekarza jest jasne, że nie wszystkie zabiegi można BEZPIECZNIE wykonać ambulatoryjnie; że są rozpoznania „banalnie" brzmiące, za którymi
kryje się prawdopodobieństwo albo groźba ciężkiej choroby. 1 nie należy tego „ciężkiego" rozpoznania pochopnie stawiać, by nie wywołać dramatów ludzkich.

Zupełnie niezrozumiałe jest kwestionowanie rozpoznań z R.. lub Z.. wg grup JGP. Może nie tyle „kwestionowanie", co jednostronne uznanie rozpoznań postawionych pacjentom jako „mało wartościowe", które zaskutkowało finansowo obniżeniem kontraktu na te usługi o 50% mniej. Przecież są to rozpoznania określone w Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób i Procedur Medycznych ICD-łO. ICD-9, uznane w katalogu JGP. Dobitnym przykładem jest np. świadczenie R04.2 (krwioplucie) – aby postawić takie rozpoznanie trzeba wykonać liczne, drogie badania różnicowe (TK, bronchoskopie, posiewy itd.) i wykluczyć gruźlicę czy nowotwór płuc. Podobnie rzecz się ma z R50.9 (gorączka), R55 (omdlenie, zapaść) i wiele innych.

Nasz niepokój budzi świadomość konsekwencji związanych z tak przyjętymi, niebezpiecznymi rozwiązaniami, które stwarzają realne zagrożenie dla pacjentów a problemy z powikłaniami czy koszty odszkodowań przerzucone będą na podmioty lecznicze. Rozwiązania, które próbuje wdrożyć Małopolski Oddział NFZ są w części niezgodne z realizowaną od paru lat polityką w zakresie optymalizacji wykorzystania zasobów lecznictwa stacjonarnego. Należy spodziewać się, iż wywołają skutki wręcz odwrotne od zamierzonych – zbędne wydłużanie hospitalizacji, zmiany w epidemiologii /wpisywanie innych rozpoznań/, brak prawidłowej diagnostyki i leczenia, zwiększenie kosztów leczenia, zwiększenie kosztów społecznych.

Zapowiedzi Pani Prezes dotyczące modelowania rynku usług zakładały racjonalizację wydatków przy zachowaniu zasad nowoczesnej medycyny i bezpieczeństwa pacjenta. Powołany Zespół pod kierownictwem P. Marka Habera prezentował kryteria oceny ofert w przyszłorocznych konkursach. Założenia zostały dobrze przyjęte, są zrozumiałe i potrzebne. Lecz to, co się dzieje obecnie w Małopolsce nie współgra z propozycjami Centrali NFZ i prowadzi system ochrony zdrowia w niewłaściwym kierunku.

Narzucany obecnie (narzędziami finansowym) tryb postępowania diagnostyczno-zabiegowo-terapeutycznego jest w dużej mierze niezgodny ze standardami postępowania w danych jednostkach chorobowych. W naszej opinii takie zmiany powinny być poprzedzone opiniami krajowego i wojewódzkiego nadzoru specjalistycznego a nie opiniami urzędników Małopolskiego Oddziału NFZ.
Nie rozumiemy dlaczego w Małopolsce proces aneksowania umów jest przeprowadzany w sposób odmienny niż w innych wojewódzkich oddziałach Narodowego Funduszu Zdrowia.

Rozumiemy, że sytuacja NFZ jest trudna jednakże wprowadzane zasady kontraktowania w MOF NFZ w Krakowie nie tylko krzywdzą szpitale powiatowe ale narażają bezpieczeństwo pacjentów.
Kierujemy do Pani Prezes wniosek z prośbą o pilną interwencję co do zasad kontraktowania świadczeń zdrowotnych w Małopolsce. Wnosimy o aneksowanie umów na rok 2014 zgodnie z obowiązującym stanem prawnym oraz priorytetami określonymi przez Centralę NFZ.

Z poważaniem
Podpisano – Dyrektorzy Szpitali
1. Bochnia
2. Brzesko
3. Chrzanów
4. Dąbrowa Tarnowska
5. Gorlice
6. Krynica
7. Limanowa
8. Miechów
9. Myślenice
10. Nowy Targ
11. Olkusz
12. Oświęcim
13. Proszowice
14. Rabka
15. Sucha Beskidzka
16. Tarnów
17. Wadowice
18. Zakopane

Otrzymują:
Minister Zdrowia – Bartosz Arłukowicz
Wojewoda Małopolski – Jerzy Miller
Przewodnicząca Rady Narodowego Funduszu Zdrowia – Renata Hayder
Dyrektor Małopolskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ – Barbara Bulanowska
Przewodniczący Rady Małopolskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ – Marek Wójcik
Marszałek Województwa Małopolskiego – Marek Sowa
Prezes Naczelnej Izby Lekarskiej – dr n. med. Maciej Hamankiewicz
Prezes Okręgowej Izby Lekarskiej w Krakowie – prof. dr hab. med. Andrzej Matyja

 

 * * * * * * * *

Warszawa 21 listopada 2013 r.

NRL/SP/KM/1988/13

Sz. Pan
Prof. Andrzej Matyja Prezes
Okręgowej Rady Lekarskiej w Krakowie

W nawiązaniu do przesłanej do Naczelnej Izby Lekarskiej korespondencji lekarzy z Zespołu Opieki Zdrowotnej w Oświęcimiu z dnia 12 listopada 2013 r. zwracam się do Pana Prezesa z uprzejma prośbą o ocenę aktualnej sytuacji.

PREZES
Naczelnej Rady Lekarskiej
Maciej Hamankiewicz

Załącznik:
Pismo lekarzy ZOZ w Oświęcimiu z dnia 12 listopada 2013 r.

 

 * * * * * * * *

 

Kraków, dnia 16 grudnia 2013 r.

L.dz.OIL-1/165/2013

Szanowny Pan
Marek Wójcik
Przewodniczący Rady MOW NFZ
ul. Ciemna 6
31-053 Kraków

Szanowny Panie Przewodniczący

W odpowiedzi na pismo dyrektorów szpitali powiatowych Województwa Małopolskiego w sprawie kontraktowania świadczeń zdrowotnych w Małopolsce w rodzajach lecznictwo zamknięte i AOS (adresowane na Panią Prezes NFZ), chciałbym wskazać, że w pełni popieram stanowisko przedstawione przez dyrektorów.

Podobnie jak sygnatariusze tego stanowiska uważam, że niekwestionowanym prawem i obowiązkiem Narodowego Funduszu Zdrowia jest poszukiwanie sposób i środków na optymalizację wydatków w opiece zdrowotnej dla obywateli.

Każdy szpital i przychodnia to żywy i niezwykle delikatny organizm, który musi być zarządzany przy uwzględnieniu planowania co najmniej w minimalnym przedziale czasu. Nie można wymagać od szpitali i pracujących tam lekarzy, żeby spokojnie reagowali na zmiany w systemie kontraktowania i wykonywania świadczeń w zakresie opisanym w stanowisku dyrektorów szpitali. Nie można bezkrytycznie akceptować tak radykalnych zmian w systemie kontraktowania i wykonywania świadczeń, jeżeli nie można rozsądnie przygotować się organizacyjnie do nich. A takie zmiany niewątpliwie muszą nastąpić w każdym z tych szpitali.

Dlatego – raz jeszcze to podkreślając – nie kwestionując prawa Narodowego Funduszu Zdrowia do optymalizacji nakładów na opiekę zdrowotną dla obywateli musimy pamiętać o tym, na jakich zasadach, w jakich warunkach i na jaki przedmiot zawierane były obecnie obowiązujące umowy. W mojej opinii tak drastyczne zmiany, o jakich mowa w stanowisku dyrektorów szpitali:
1) Z jednej strony powinny być wprowadzane z odpowiednio dużym wyprzedzeniem czasowym, aby dać szpitalom i innym świadczeniodawcom czas na przygotowanie się organizacyjne i finansowe do tego procesu,
2) Z drugiej strony tak radykalne zmiany przedmiotu umowy, jej zakresu i sposobu finansowania nie powinny być wprowadzane w trakcie jej obowiązywania (lecz dopiero w nowych umowach po przeprowadzeniu nowych konkursów ofert).

Podsumowując, zmiany, jakie zostały zaproponowane przez NFZ, opisane w stanowisku dyrektorów szpitali, mogłyby być wprowadzone pod warunkiem, że wszyscy zostaliby o nich odpowiednio wcześnie poinformowani przy jednoczesnym założeniu, że zostaną one wprowadzone dopiero do nowych umów (po przeprowadzeniu nowych konkursów ofert). Tylko wtedy świadczeniodawca w pełni odpowiedzialnie, przystępując do konkursu ofert, świadomie decyduje się na zawarcie umowy na określony zakres usług. W przeciwnym razie tak radykalne zmiany w umowach stawiają pod znakiem zapytania racjonalność decyzji o zawarciu umowy i wzajemne zaufanie obu stron urnowy (chciałoby się rzec, że obu partnerów).

Równie kluczowe w tej sprawie są także względy czysto medyczne, bezpieczeństwo pacjentów oraz realne ograniczenie dostępności do usług, na które zwracają uwagę dyrektorzy szpitali w swoim stanowisku.

Dlatego też w pełni podzielam stanowisko dyrektorów szpitali powiatowych Województwa Małopolskiego i popieramy przedstawione przez nich postulaty.

Z poważaniem
Prezes
Okręgowej Rady Lekarskiej w Krakowie

prof. dr hab. med. Andrzej Matyja

W załączeniu:
1. Pismo dyrektorów szpitali powiatowych Województwa Małopolskiego
Otrzymują:
1. Prezes NRL
2. Dyrektorzy Szpitali Powiatowych

 

 * * * * * * * *

 Kraków, dnia 15 stycznia 2014 r.

znak: MOW NFZ WSOZ I/I-076-48-KMd/13


Szanowny Pan
prof. dr hab. n. med. Andrzej Matyja
Prezes
Okręgowej Rady Lekarskiej w Krakowie
ul. Krupnicza 11a
31-123 KRAKOW

Dotyczy: zasad kontraktowania świadczeń szpitalnych na rok 2014

Szanowny Panie Prezesie!

W związku z pismem Pana Prezesa dnia 16 grudnia 2013 r. znak L.dz. OIL-I/165/2013 odwołującym się do stanowiska Dyrektorów Szpitali Powiatowych z dnia 12 listopada 2013 r. w sprawie zasad kontraktowania świadczeń w rodzaju leczenie szpitalne na rok 2014, adresowanego do Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, Małopolski Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia w Krakowie przesyła w załączeniu kopię odpowiedzi udzielonej w przedmiotowej kwestii Prezesowi Funduszu. Przedstawione tam informacje i wyjaśnienia pozostają aktualne.

Z poważaniem

Dyrektor
Małopolskiego Oddziału Wojewódzkiego
Narodowego Funduszu Zdrowia w Krakowie

Barbara Bulanowska

Do wiadomości:
1. P. Marek Wójcik – Przewodniczący Rady MOW NFZ w/m
2. Wydział Organizacyjny, Kadr i Szkoleń MOW NFZ w/m

 * * * * * * * *

Kraków, 06 grudnia 2013 r.

znak: MOW NFZ WSOZ I/Z-0771-14-KMd/13

Szanowna Pani
Agnieszka Pachciarz
Prezes
Narodowego Funduszu Zdrowia
ul. Grójecka 186
02-390 WARSZAWA

Dotyczy: zasad planowania zakupu świadczeń w rodzaju leczenie szpitalne

W odpowiedzi na pismo znak: NFZ/CF/DSOZ/2013/075/1501/W/32303/DRU z dnia 22 listopada 2013 r., odnosząc się do pisma z dnia 12 listopada 2013 r. wystosowanego przez Dyrektorów 18 szpitali powiatowych z terenu województwa małopolskiego, dotyczącego przyjętych przez Małopolski Oddział Wojewódzki Narodowego Funduszu Zdrowia w Krakowie jednolitych zasad planowania zakupu świadczeń w rodzaju: leczenie szpitalne na rok 2014, niniejszym przesyłam poniższe sprostowanie oraz wyjaśnienia do zawartych w cyt. piśmie informacji, które przedstawione zostały tam w sposób wybiórczy, z zamiarem zdyskredytowania działań tut. Oddziału NFZ.

W pierwszej kolejności sprostować należy informacje o terminie przedstawienia świadczeniodawcom założeń do aneksowania umów w rodzaju leczenie szpitalne na rok 2014 oraz wyrazić zdziwienie twierdzeniem, iż stanowią one dla niektórych placówek zaskoczenie. Proces zmian w sposobie kontraktowania świadczeń, polegający na stopniowym przesunięciu realizacji części procedur z leczenia stacjonarnego (szpitalnego) do opieki ambulatoryjnej, realizowany jest – tam gdzie jest to możliwe, przy zachowaniu ich jakości i bezpieczeństwa – od kilku lat, czego wyrazem było najpierw wprowadzenie systemu rozliczeń wg JGP w ambulatoryjnej opiece specjalistycznej, następie sukcesywne rozszerzanie katalogu procedur możliwych do wykonania i rozliczenia w AOS, a ostatnio wydzielenie środków dedykowanych na ten cel (w 12 specjalnościach zabiegowych AOS). Wyniki analiz uzasadniających takie działania prezentowane były wielokrotnie zarówno przez tut. Oddział Funduszu, jak i na poziomie centralnym, a wnioski z nich wynikające znajdowały odzwierciedlenie w kolejnych nowelizacjach aktów prawnych – w szczególności rozporządzeń „koszykowych" oraz Zarządzeń Prezesa NFZ. Podobnie jak w latach ubiegłych,
założenia planistyczne MOW NFZ na rok 2014 były przedmiotem publicznych spotkań prowadzonych już w 1 połowie bieżącego roku. zarówno w siedzibie tut. Oddziału Funduszu, jak i na spotkaniach zewnętrznych (m.in. na posiedzeniu Sejmiku Województwa, którego radnymi są niektórzy sygnatariusze pisma), a wcześniej zbliżoną metodologię analizy „krótkich" hospitalizacji zastosowano w algorytmie finansującym ugody za nadwykonania roku 2012, zaakceptowanym przez szpitale. Parametry brane pod uwagę w powyższych analizach – dalej omówione szczegółowo celem sprostowania informacji zaprezentowanych wybiórczo, a przez to w sposób zniekształcony w cyt. piśmie – prezentowano wielokrotnie, a ostateczny kształt przyjęły one w założeniach do planu finansowego MOW NFZ.

Wspomnieć należy również, że Plan finansowy oparty o powyższe założenia metodologiczne został pozytywnie zaopiniowany przez Radę Oddziału, gdzie wyczerpująco przedstawiono powody oraz efekty jego przyjęcia. Jednocześnie, w trakcie comiesięcznych posiedzeń Rady Oddziału w roku 2013 odbyły się spotkania z przedstawicielami kilkunastu powiatów i jednostek szpitalnych z ich terenu (powiaty: bocheński, brzeski, tarnowski, dąbrowski, nowosądecki, gorlicki, limanowski, proszowicki, miechowski, m. Tarnów, m. Nowy Sącz), podczas których szczegółowo omawiano specyfikę każdego regionu i każdego szpitala powiatowego, wskazując ich mocne i słabe strony, w tym elementy analizy sprawozdawczości. W żadnym razie nie można więc zgodzić się ze stwierdzeniem, że obecna sytuacja jest zaskoczeniem dla tych placówek czy ich organów założycielskich.

Szacunki służące określaniu – jaką część świadczeń realizowanych dotychczas w lecznictwie szpitalnym (a przynajmniej formalnie tak sprawozdawanych) można bezpiecznie realizować w AOS, poprzedzono szczegółową analizą wspomnianych wyżej aktów prawnych (w tym przez porównanie „koszyków" SZP i AOS w rozporządzeniach Ministra Zdrowia oraz katalogów świadczeń w Zarządzeniach Prezesa NFZ) oraz sprawozdawczości świadczeń ze wszystkich podmiotów. Zaznaczyć należy, że wnioski wypływające z niektórych danych powinny być daleko dalej idące, niż zaproponowane, w istocie niewielkie zmiany o charakterze jedynie „kierunkowym", a nie systemowym czy rewolucyjnym, jak stara się to przedstawić cyt, pismo. Dodać w tym miejscu należy, że wbrew zawartemu piśmie twierdzeniu zasady te – jednolite dla wszystkich placówek – nie wzbudziły „ogromnych" kontrowersji, czego wyrazem jest podpisanie uzgodnień już w pierwszej połowie listopada przez większość z 72 szpitali, w tym zarówno placówki szczebla powiatowego, specjalistycznego, jak i klinicznego; szczególnie te ostatnie, gdyby przyjęte zasady stanowiły naruszenie wiedzy medycznej czy dobrej praktyki klinicznej, kwestionowałyby przyjętą metodologię naliczeń.

W przeprowadzonej przez MOW NFZ analizie sprawozdawczości świadczeń w rodzaju leczenie szpitalne – oddziały (po zastosowaniu szeregu włączeń chroniących zakresy, czy świadczenia priorytetowe) przyjęte zostały wskaźniki jakości powszechnie uznane, a wszelkie wątpliwości rozstrzygano na korzyść realizatorów świadczeń; świadczyć może o tym efekt finansowy powyższych działań, gdzie skala przesunięć wynikających z powyższych analiz (ok. 1% planu SZP) jest niższa niż skala tzw, niewykonań (ok. 1,5%). Za brak konsekwencji należy uznać twierdzenie o akceptacji zasad ogólnych, przy kwestionowaniu wynikających z nich skutków, gdy oznaczają one restrukturyzację kontraktu konkretnej placówki; natomiast przedstawianie ich jako „bezprawnych" świadczy albo o nieznajomości aktualnie obowiązujących przepisów prawa, albo opacznej jego interpretacji. Przykładowo, wielu świadczeniodawców uważa, że jeśli dana procedura jest możliwa do sprawozdania i rozliczenia w ramach umowy SZP oraz AOS, to wybór jest kwestią dowolną, abstrahując od zapisów art, 58 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 roku o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 z późn. zm.): „Świadczeniobiorca ma prawo do leczenia szpitalnego w szpitalu, który zawarł umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, na podstawie skierowania lekarza, lekarza dentysty lub felczera, jeżeli cel leczenia nie ipoże być osiągnięty przez leczenie ambulatoryjne". Podobnie o nieznajomości obowiązującego prawa świadczy twierdzenie (zawarte we wcześniejszym piśmie reprezentacji szpitali powiatowych kierowanym do MOW NFZ) o  
braku możliwości prawnej realizacji procedur wymagających znieczulenia ogólnego w warunkach nieszpitalnych, w sytuacji gdy możliwość i warunki stosowania tegoż określa jednoznacznie rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 20 grudnia 2012 r. w sprawie standardów postępowania medycznego w dziedzinie anestezjologii i intensywnej terapii dla podmiotów wykonujących działalność leczniczą (D?.U. Nr 13, poz. 15), warunkując powyższe posiadaniem stanowiska znieczulenia zgodnego ze standardem określonym w zał. 1 do cyt. rozporządzenia oraz salę lub stanowisko nadzoru poznieczuleniowego. Wspomnieć należy, że procedury takie są od kilku lat kontaktowane i wykonywane w leczeniu stomatologicznym, a ostatnia koordynowaną przez Centralę NFZ kontrola wykazała spełnianie wszelkich standardów jakości i bezpieczeństwa przez te placówki „nieszpitalne".

Wspomnieć należy również, że szpitale powiatowe nie stanowią grupy traktowanej inaczej niż wszystkie pozostałe placówki, ani na poziomie przyjętych zasad analizy, ani efektów ich zastosowania do planowania nakładów na rok przyszły. W każdej z podgrup szpitali – które można wydzielić wyłącznie dla celów prezentacyjnych – znajdują się podmioty otrzymujące nieco wyższy plan na rok 2014, jak i nieco niższy – zależy to wyłącznie od charakterystyki udzielanych świadczeń i ich priorytetu medycznego, w relacji do ogółu pozostałych podmiotów. Nie znajduje żadnego uzasadnienia prawnego ani merytorycznego traktowanie jakiejś grupy podmiotów w sposób blokowy; na takim działaniu, niezależnie od organu właścicielskiego, straciłyby – abstrahując od samych pacjentów, których dobro należy mieć na pierwszym miejscu – placówki realizujące świadczenia najbardziej istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa zdrowotnego, a korzystały np. podmioty nie wykonujące planu umowy lub wykonujące go w sposób budzący wątpliwości. Widoczne jest bowiem często, że w tym samym zakresie świadczeń (specjalności), jedne placówki realizują świadczenia trudne, nagłe, ratujące życie, kosztochłonne, a inne – świadczenia proste, typowo planowe, możliwe do wykonania w opiece ambulatoryjnej, ale w szpitalu wyżej finansowane. Z perspektywy płatnika widoczne jest, że niektóre kontrakty szpitalne osiągnęły już taką wartość w stosunku do obiektywnego zapotrzebowania na usługi na danym terenie, że aby je wykonać placówki uciekają się do realizacji takich świadczeń, gdyż pula zapotrzebowania na inne została już zaspokojona, a pacjenci swobodnie przemieszczają się wybierając miejsca w których chcą skorzystać z leczenia z uwagi na np. wyższy standard opieki. Zjawisk tych nie można nie uwzględniać w planowaniu zakupu świadczeń, jeżeli środki publiczne mają być alokowane w sposób racjonalny, celowy i adekwatny do potrzeb pacjentów.

W przeprowadzonej przez MOW NFZ analizie sprawozdawczości świadczeń w rodzaju leczenie szpitalne – oddziały (po zastosowaniu szeregu włączeń chroniących zakresy, czy świadczenia priorytetowe) przyjęte zostały następujące wskaźniki: udział hospitalizacji o krótkim czasie pobytu, wskaźnik powtórnych hospitalizacji (readmisji), udział hospitalizacji niezabiegowych oddziałach zabiegowych, udział hospitalizacji w wyniku których nie zostało ustalone ostateczne rozpoznanie. Z powyższych analiz od razu na wstępie wyłączono szeroką grupę świadczeń, które mogłyby budzić wątpliwości – właśnie w tym celu aby nie wywoływać niepotrzebnych kontrowersji i dyskusji. Z pozostałej grupy, po analizach dokonano następnie korekty procentowej wartości tych „wątpliwych" hospitalizacji, zakładając znowu, że nawet pośród nich znajdować mogą się takie, które w istocie były medycznie uzasadnione. Na koniec, ewentualne obniżenie planu z tytułu realizacji takich świadczeń obliczane było z uwzględnieniem poziomu tzw. nadwykonań. W efekcie, aby doszło do obniżenia planu dla jakiegoś oddziału szpitalnego, musiała nastąpić kumulacja kilku niekorzystnych zjawisk, składających łącznie się na wysoki udział w wykonaniu świadczeń o w/w cechach – przy czym redukcja i przesunięcie środków na inne zakresy (priorytetowe w szpitalu lub komplementarne w AOS) miało ostatecznie charakter bardzo ograniczony (maksymalnie kilka %), wbrew temu co zdaje się sugerować wspomniane pismo.

W dalszej części zaprezentowano podstawy merytoryczne oraz prawne przyjętych do analiz wskaźników charakterystyki. Należy stanowczo podkreślić, że w wyniku powyższej analizy MOW NFZ nie kwestionuje medycznej zasadności wykonania konkretnych hospitalizacji, ale ocenia strukturę wykonania świadczeń w danym oddziale szpitalnym, w porównaniu z innymi, dla celów planowania środków na okres przyszły.

Podstawą analizy obejmującej „krótkie" hospitalizacje tj. 0 – dniowe (przyjęcie i wypis w tym samym dniu) oraz 1 – dniowe stanowi cytowany już wcześniej art. 58 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 roku o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 z późn. zm.) stanowiący: „Świadczeniobiorca ma prawo do leczenia szpitalnego w szpitalu, który zawarł umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, na podstawie skierowania lekarza, lekarza dentysty lub felczera, jeżeli cel leczenia nie może być osiągnięty przez leczenie ambulatoryjne". Powyższą analizą objęte zostały hospitalizacje w przypadku których istnieje potencjalna możliwość – zarówno medyczna, jak i prawna oraz finansowa – realizacji świadczenia bez konieczności hospitalizacji w oddziale szpitalnym. Dotyczy to w szczególności małych zabiegów, procedur diagnostycznych, ale także krótkotrwałej obserwacji zakończonej wypisem do domu, możliwej do przeprowadzenia w SOR lub izbie przyjęć. Analizując je zestawiono pełny katalog procedur SZP z katalogiem AOS (aby stwierdzić czy istnieje potencjalna możliwość realizacji i rozliczenia świadczenia), a następnie dla grup które teoretycznie kwalifikowałyby się do przesunięcia środków oceniano szczegółowo – co faktycznie jest w ich ramach realizowane. Wyniki przeprowadzonych analiz skonfrontowane zostały nie tylko w ramach zespołu lekarskiego tut. Oddziału, ale również z zapisami wszelkich obowiązujących aktów prawnych, w szczególności rozporządzeń tzw. „koszykowych" (których treść jest szeroko konsultowana, także ze środowiskiem medycznym) oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 grudnia 2012 r. w sprawie standardów postępowania medycznego w dziedzinie anestezjologii i intensywnej terapii dla podmiotów wykonujących działalność leczniczą (Dz. U. Nr 13, poz. 15). W przypadkach wątpliwych Z-ca Dyrektora MOW NFZ ds. medycznych zasięgał opinii specjalistów w szczegółowych dziedzinach medycyny, w tym konsultantów wojewódzkich. Kierowano się również aktualnie obowiązującymi standardami postępowania medycznego – krajowymi i/lub światowymi. W końcowej fazie przeprowadzono także analizę rynku – cen komercyjnych – tak aby nie stawiać świadczeniodawcom oczekiwań nierealistycznych ekonomicznie – w jej wyniku okazało się, że ceny tzw. rynkowe najczęściej są niższe od cen „szpitalnych" Funduszu analogicznych świadczeń, a często na poziomie zbliżonym do cen AOS Funduszu (a są to ceny hurtowe, nie tak jak w przypadku świadczeń udzielanych komercyjnie, detaliczne). Z powyższych analiz wynika także, że świadczenia, których według świadczeniodawców „nie da się" wykonać w ramach umowy AOS a jedynie w szpitalu, są bez przeszkód realizowane ambulatoryjnie komercyjnie.

W poniższej tabeli zaprezentowano porównawcze zestawienie cen przykładowych, reprezentatywnych procedur z różnych specjalności medycznych, według katalogów świadczeń szpitalnych, ambulatoryjnych oraz cen komercyjnych (rynkowych).

Procedura
SZP (0,1 dzień)
AOS
rynek
Kolonoskopia  1 664 zł 300-1000 zł 300-900 zł
Gastroskopia 364 zł 100-220 zł 150-400 zł
Biopsja mammotomiczna 2 496 zł 1 900 zł  3 000 zł
Blokada nerwu 572 zł 55 zł 80-100 zł
Laseroterapia zaćmy resztkowej 416 zł 200 zł 300-400 zł
Wycięcie gradówki (okulistyka) 260 zł 150 zł 200-350 zł
Fotokoalugacja siatkówki 676 zł 350 zł 200 zł
Podcięcie wędzidełka wargi 250 zł 150-200 zł 100-150 zł
Nacięcie błony bębenkowej 572 zł 300 zł 500-600 zł
Bronchoskopia 624 zł 280-380 zł 300-400 zł
Małe zabiegi odbytu 400 zł 200 zł 250-600 zł
Ganglion – usunięcie 520 zł  380 zł 500-1500 zł
Biopsja stercza 1000-1400 zł 650 zł 700 zł
Cystoskopia pęcherza moczowego 260 zł 200 zł 360-700 zł
Biopska szyjki macicy 470 zł 380 zł 350-500 zł
Wycięcie węzła chłonnego 572 zł 380 zł 900 zł
Mała chirurgia piersi 520 zł 225 zł 250-550 zł
Łyżeczkowanie diagnostyczne macicy 728 zł 500 zł 300-900 zł

Podawane natomiast w piśmie przykłady kliniczne, mające stanowić dowód przyjęcia błędnych założeń mają charakter wyjątków, przedstawionych tam wyłącznie w celach polemicznych – zgodnie ze szczegółowymi analizami przedstawione stany, niewątpliwe kwalifikujące się do leczenia szpitalnego, stanowią jedynie niewielki odsetek wszystkich „krótkich" hospitalizacji, a założenia planistyczne stosują z tego względu zarówno 10-stronicowy katalog „grup chronionych" (w sumie 355 grup), jak i korektory procentowe, który z nawiązką uwzględniają tę część przypadków, medycznie uzasadnionych.

Dodatkowo, po przeprowadzonej ostatniej analizie nowelizacji rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu ambulatoryjnej opieki specjalistycznej okazało się, że część grup „chronionych" w zasadach MOW NFZ od powyższej analizy, w świetle nowych katalogów świadczeń mogłaby jej jednak podlegać i zostać częściowo przesunięta do AOS (np. zabiegi pozaustrojowej litotrypsji ESWL, zabiegi z zakresu chirurgii ręki, z zakresu proktologii, etc.); w tym świetle, założeń przyjętych w zgodzie z wcześniejszymi przepisami z pewnością nie można uznać za zbyt daleko idące.

Główną pulę świadczeń, które obecnie realizowane są w praktyce wyłącznie w leczeniu szpitalnym, a mogłyby zostać w jakiejś części wykonane w trybie otwartym, stanowią „nie chronione" grupy JGP o charakterystyce „małe zabiegi …", oznaczające badania lub/i zabiegi endoskopowe (kolonoskopia, gastroskopia, cystoskopia), podobnie jak produkt „hospitalizacja z przyczyn nie ujętych gdzie indziej" trwającą 0 lub 1 dzień. Wśród nie chronionych grup zachowawczych znajdują się krótkie pobyty, o ile nie są związane z zagrożeniem życia lub wykonaniem procedury dedykowanej wyłącznie dla leczenia szpitalnego (np. przetoczenia preparatów krwi). Zaznaczyć należy, że hospitalizacje zachowawcze z podanym „ciężkim" rozpoznaniem głównym, a jednocześnie zakończone wypisem pacjenta do domu w tym samym lub następnym dniu, również budzą poważne wątpliwości – w tym wypadku co do rzetelności ich sprawozdania.

Zaznaczamy, że wbrew sugestiom zawartym W piśmie, MOW NFZ ani nie narzuca świadczeniodawcom medycznych standardów postępowań, ani nie kwestionuje w oparciu o    przedstawione analizy prawidłowości postępowań w konkretnych przypadkach medycznych; planując jednak zakup świadczeń w sytuacji ograniczonych środków Funduszu ma prawo stosować racjonalne przesłanki w ich właściwym rozdysponowywaniu. Niestety, praktyka działania płatnika wskazuje, że niezależnie od przyjętej metodologii i jej uzasadnienia merytorycznego, zawsze będzie ona kwestionowana przez jakąś grupę podmiotów, które otrzymują niewystarczające – w swojej opinii – środki finansowe, w tym z użyciem argumentącji pozamerytorycznej lub pozornie merytorycznej; działania te rozpatrywać należy w kategoriach strategii negocjacyjnej.

Odnośnie wskaźnika tzw. readmisji (wskaźnik procentowy ważący tylko 15% i ograniczony jedynie do par hospitalizacji z tej samej lub pokrewnej grupy) wyjaśniamy, że w grupie powtórnych przyjęć do szpitala mieszczą się w sposób oczywisty liczne przypadki uzasadnione, ale również i takie które mogą świadczyć o nieprawidłowościach albo w procesie leczenia, albo jego organizacji, zarówno dla przyjęć nagłych, jak i planowych.

Przypadki nagłych readmisji mogą wynikać w sposób naturalny ze szczególnego, niespodziewanego przebiegu choroby lub jej leczenia, w żaden sposób nie związanego z niewłaściwym sposobem medycznego postępowania; mogą jednak pojawiać się także albo jako skutek nieprawidłowego wcześniejszego postępowania medycznego, albo nazbyt wczesnego wypisania pacjenta ze szpitala. Z tego powodu, prowadzone przez tut. Oddział Funduszu analizy wychwytują placówki lub oddziały szpitalne wyróżniające się liczbą takich przypadków na poziomie statystycznym, co może świadczyć o nieprawidłowościach w postępowaniu medycznym (duży odsetek powikłań, "niedoleczenie"). Przypomnieć tu należy, że wskaźnik nieplanowych readmisji jest jednym z elementów oceny jakości wg standardu Centrum Monitorowania Jakości (PJ 5 – Bezpieczeństwo pacjenta).

Readmisje planowe w części sytuacji wynikają z przyjętego, właściwego schematu leczenia, jak to ma miejsce np. w przypadku leczenia onkologicznego (powtarzające się cykle chemioterapii – finansowanie w ramach odrębnych umów SZP03, nie objętych analizą readmisji), lub kolejnych etapów leczenia chirurgicznego. Przypomnieć tu jednocześnie należy, że system finansowania leczenia szpitalnego opiera się na założeniu, że przebieg procesu diagnostyczno-leczniczego wynika wyłącznie z uwarunkowań medycznych, co oznaczać powinno postawienie szybkiej i trafnej diagnozy oraz sprawne i skuteczne leczenie/wyleczenie pacjenta. W celu zapobiegnięcia „mnożenia" ułomnych, niepełnych hospitalizacji, w tym samym lub kilku różnych oddziałach szpitalnych, co nie jest korzystne ani dla pacjenta, ani dla płatnika, w systemie Jednorodnych Grup Pacjentów obowiązują dwie główne zasady: (1) pobyt szpitalny stanowi jedną całość, od przyjęcia do wypisu (tzw. ruch międzyoddziałowy jest wewnętrzną sprawą placówki) oraz (2) kolejna hospitalizacja wykonana z tej samej przyczyny i w terminie krótszym niż 14 dni od zakończenia poprzedniej nie jest odrębnie finansowana (tzw. błąd 14 dni). Od powyższych zasad dopuszczone są wyjątki – dla cyklicznych hospitalizacji związanych z leczeniem onkologicznym, dla nowych problemów medycznych rozpoznawanych obok problemu głównego oraz dla przypadków indywidualnych – kosztochłonnych – pozostają one jednak pod nadzorem płatnika poprzez wydawanie dla nich tzw. „zgód płatnika".

Na podstawie analiz zjawiska powtórnych hospitalizacji w konkretnych szpitalach, wyróżniono kilka „modeli" omijania przez placówki opisanych wyżej zabezpieczeń systemu przed mnożeniem nieuzasadnionych hospitalizacji – np. wypis pacjenta i przyjęcie ponownie w następnym dniu, ze zmianą rozpoznania/grupy, w celu ominięcia błędu ruchu międzyoddziałowego i jednocześnie reguły 14 dni (rye. 1); przyjmowanie pacjenta tuż po 15 dniu po poprzednim wypisie w celu uniknięcia reguły 14 dni (ryc. 2); realizacja pobytów regularnych odstępach zamiast kontroli ambulatoryjnej (ryc. 3). Z uwagi na skalę zjawiska, kwestionowanie konkretnym placówkom indywidualnych hospitalizacji często nie jest możliwe do realizacji; można natomiast, i jest to praktykowane, uwzględniać powyższe zjawiska na poziomie globalnym – finansowania wstecznego tzw. nad wykonań i/ lub planowania środków na kolejne okresy rozliczeniowe – w taki sposób, aby nie premiować placówek sztucznie mnożących hospitalizacje, ze stratą dla pacjentów oraz dla publicznego systemu finansowego, a z korzyścią własną.

Ryciny

Analizy statystyczne z użyciem ogólnie akceptowanych parametrów jakości opieki i wykorzystania zasobów potencjału wykonawczego pozwalają na zróżnicowanie pomiędzy jednostkami o bardziej i mniej korzystnych wskaźnikach. Przykładem takiego parametru jest wskaźnik udziału hospitalizacji niezabiegowych w oddziałach zabiegowych, za którym -u niektórych świadczeniodawców relatywnie wysokim – kryją się np. pobyty celem wykonania jedynie diagnostyki obrazowej (NMR, CT) lub endoskopowej, możliwej do realizacji w warunkach ambulatoryjnych, albo krótkotrwała obserwacja możliwa do realizacji w warunkach SOR lub Izby przyjęć. Taki sposób realizowania kontraktu z Funduszem, który świadczeniodawcy niejednokrotnie argumentują „dobrem pacjenta" w istocie skutkuje ograniczeniem dostępności (niepotrzebnie dłuższe kolejki) do świadczeń rzeczywiście zasadnych i nie mających alternatywy pozaszpitalnej. Poniższa przykładowa tabela ilustruje skalę rozrzutu udziału hospitalizacji niezabiegowych w zakresie zabiegowym „chirurgia ogólna", w poszczególnych szpitalach województwa.

HOSPITALIZACJE ZACHOWAWCZE
W ODDZ. ZABIEGOWYCH
CHIRURGIA OGÓLNA
%
% WOJ
Uniwersyteckie Lecznictwo Szpitalne Kraków  5,6% 26,9%
Szpital Specjalistyczny im. Ludwika Rydygiera w Krakowie 10,2% 26,9%
Uniwersyteckie Lecznictwo Szpitalne Kraków 10,9% 26,9%
Scanmed Szpital Św. Rafała Kraków 13,2% 26,9%
5 WSK SPZOZ – SZPITAL Kraków 16,2% 26,9%
Szpital Specjalistyczny im. Stefana Żeromskiego Kraków 17,0% 26,9%
Samodzielny Publiczny ZOZ Szpital w Myślenicach 18,5% 26,9%
Szpital Miejski Specjalistyczny im. G. Narutowicza Kraków 18,8% 26,9%
Szpital MSWiA Kraków 20,3% 26,9%
Szpital Powiatowy (Limanowa) 21,0% 26,9%
Szpital Powiatowy (Sucha Beskidzka) 22,0% 26,9%
Ambulatoryjne Świadczenia Zdrowotne (Wadowice) 22,2% 26,9%
Szpital Zakonu Bonifratrów Św. Jana Grandego w Krakowie 22,2% 26,9%
Szpital Powiatowy (Zakopane) 23,7% 26,9%
Szpital Powiatowy (Proszowice) 23,9% 26,9%
Zespół Opieki Zdrowotnej w Oświęcimiu (Oświęcim) 24,3% 26,9%
Szpital Wojewódzki im. Św. Łukasza w Tarnowie (Tarnów) 25,1% 26,9%
 …
Samodzielny Publiczny ZOZ – Szpital im. dr Józefa Dietla w Krynicy-Zdroju 39,6% 26,9%
Szpital Powiatowy (Chrzanów) 43,0% 26,9%
Specjalistyczny Szpital im. E. Szczeklika w Tarnowie (Tarnów) 44,0% 26,9%
Zespół Opieki Szpitalnej Szpital (Nowy Targ) 44,1% 26,9%
Szpital Św. Anny w Miechowie Lecznictwo Szpitalne (Miechów) 44,6% 26,9%
Zespół Opieki Zdrowotnej w Dąbrowie Tarnowskiej (Dąbrowa Tarnowska) 50,7% 26,9%

Odnośnie kwestii tzw. rozpoznań nieostatecznyeh (objawowych) wyjaśniamy, że wbrew przedstawianej argumentacji, zgodnie ze sprawozdawczością niestety często kryje się za nimi brak właściwego zdiagnozowania pacjenta zarówno w leczeniu przedszpitalnym, jak i na samym oddziale, a nie sytuacja obiektywnego wykluczenia istnienia choroby po przeprowadzeniu szeregu badań. Znaczną część stanowią także przypadki, które przy krótkotrwałych, jednorazowych i przemijających objawach nie wymagają pogłębionej diagnostyki, a jedynie krótkotrwałej obserwacji możliwej do wykonania np. w warunkach SOR, gdzie nakłady na rok 2014, podobnie jak w latach poprzednich, znacząco rosną. W przedanalizie z listy sprawozdawanych rozpoznań z kategorii R (objawy, cechy chorobowe oraz nieprawidłowe wyniki badań) lub Z (czynniki wpływające na stan zdrowia) wg ICD-10 zespół lekarski na wstępie wyeliminował wszystkie te niosące bezpośrednie zagrożenie zdrowotne, stany nagłe, oraz inne świadczenia priorytetowe, związane np. z przeszczepami.

Poniżej przedstawiamy listę przykładowych rozpoznań," które aczkolwiek są dopuszczone do sprawozdawania, wykazywane w relatywnie dużej ilości świadczyć mogą albo o zbyt szerokiej kwalifikacji do hospitalizacji (zamiąst podjęcia diagnostyki wstępnej czy to w warunkach SOR/ Izby Przyjęć, czy to ambulatoryjnych), albo o niedostatecznej konsekwencji w doprowadzeniu procesu diagnostycznego do ostatecznej konkluzji. W poniższej tabeli przedstawiono kwoty odpowiadające pełnej kwocie realizacji świadczeń o gorszej charakterystyce (R/Z); w planowaniu uwzględniono jedynie ułamek ich wartości.

Kod
NAZWA
Suma
R10.3 Ból zlokalizowany w innych okolicach podbrzusza 1 995 452,00 zł
Z03.8 Obserwacja w kierunku podejrzewanych innych chorób i stanów 769 459,40 zł
R10.1 Ból zlokalizowany w nadbrzuszu 689 104,00 zł
R10.2 Ból w okolicy miednicy i krocza 661 255,00 zł
Z51.8 Inna określona opieka medyczna 424 684,00 zł
R50.9 Gorączka, nie określona 412 880,00 zł
R10.4 Inny i nieokreślony ból brzucha 404 664,00 zł
R19.8 Inne objawy podmiotowe i przedmiotowe dotyczące przewodu pokarmowego i brzucha 392 459,00 zł
R11 Nudności i wymioty 381 836,00 zł
Z98.8 Inne określone stany po zabiegach 132 080,00 zł
Z03.9 Obserwacja w kierunku nieokreślonych chorób i stanów 66 250,05 zł
Z00 Ogólne badania lekarskie osób bez dolegliwości i rozpoznania choroby 36 452,00 zł
Z09.0 Badanie kontrolne po zabiegu chirurgicznym 29 388,00 zł
Z03 Obserwacja medyczna i ocena przypadków podejrzanych o chorobę lub stany podobne 26 104,00 zł
R69 Nieznane i niedokładnie określone przyczyny chorobowości 25 324,00 zł

W związku z powyższym ocena tut. Oddziału Funduszu skutków podjętych działań, odwołująca się do przedstawionej wyżej argumentacji, jest całkowicie odmienna od przedstawionej w piśmie. Celem tych działań jest poprawa dostępności pacjentów do świadczeń poprzez zwiększenie ich wykonania w AOS, na co Fundusz przeznacza dodatkowe środki, z jednoczesnym odblokowaniem potencjału szpitalnego oraz planu umów dla świadczeń rzeczywiście niemających alternatywy w opiece ambulatoryjnej.

MOW NFZ ma świadomość, że działanie takie może budzić kontrowersje jako ograniczające przychody części szpitali – tych, w których znaczną część stanowiły świadczenia o gorszej charakterystyce i które aby osiągnąć ten sam przychód będą zmuszone wykonać więcej konkretnych procedur. Placówki te traktują plan umowy jako minimalny „budżet", stanowiący ich nienaruszalne prawo nabyte, niezależnie od sposobu wykonania. Podkreślić należy stanowczo, że zapowiadane w piśmie ograniczenia wykonywania procedur typowo szpitalnych w sytuacjach, gdy jest to uzasadnione medycznie, pod pozorem zaleceń płatnika, nie ma żadnego uzasadnienia i nie może stanowić argumentu dla akceptacji wykonywania nieuzasadnionych hospitalizacji (tj. uzasadnionych wyłącznie ekonomicznie). Podobnie jako bezprawne traktować należy zapowiedzi, że w tej sytuacji pobyty szpitalne będą sztucznie przedłużane do 3 dni, lub stawiane nieodpowiadające prawdzie rozpoznania, czy wykonywane inne czynności służące wyłącznie „optymalizacji sprawozdawczości".

Podsumowując MOW NFZ stanowczo zaprzecza i dementuje przedstawione w cytowanym piśmie opinie na danych wyrwanych z kontekstu i przedstawionych w taki sposób, aby zdyskredytować działania zmierzające do racjonalizacji w systemie opieki szpitalnej i specjalistycznej. W ocenie MOW NFZ, działania służą wyłącznie interesom finansowym wąskiej grupy placówek nie usatysfakcjonowanych obecnymi propozycjami finansowymi, ale także mających poczucie zagrożenia sytuacją gdy Fundusz dokonał tak dogłębnej analizy ich działalności a jej wyniki po raz pierwszy zastosował w praktyce, przekładając je – choć w bardzo ograniczonej skali – na metodologię planowania zakupu świadczeń.

Dyrektor
Małopolskiego Oddziału Wojewódzkiego
Narodowego Funduszu Zdrowia w Krakowie

Barbara Bulanowska

Do wiadomości
1. Sz. P. Bartosz Arłukowicz – Minister Zdrowia
2. Sz. P Jerzy Miller – Wojewoda Małopolski    Bar ba
3. Sz. P. Marek Sowa – Marszalek Województwa Małopolskiego
4. Sz. P. Kazimierz Barczyk – Przewodniczący Sejmiku Województwa Małopolskiego
5. Sz. P. Jacek Pająk – Przewodniczący Konwentu Starostów Województwa Małopolskiego
6. Sz. P. Marek Wójcik – Przewodniczący Rady MOW NFZ

Kalendarium

Kwiecień 2020
PWŚCPSN
« mar   maj »
   1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30    

Galerie

  • XXIII Bal Lekarza - Galeria zdjęć
    XXIII Bal Lekarza - Galeria zdjęć
    2020-01-23 10:14:29
  • Galeria remontowa - Czerwiec 2019
    Galeria remontowa - Czerwiec 2019
    2019-06-25 14:21:32
  • Galeria remontowa - Maj 2019
    Galeria remontowa - Maj 2019
    2019-05-23 11:36:34
  • 38 Okręgowy Zjazd Lekarzy OIL w Krakowie
    38 Okręgowy Zjazd Lekarzy OIL w Krakowie
    2019-04-24 12:12:33

OIL Krakow on twitter

Polecamy

Wybory