Aktualny numer

Serwis stomatologiczny
Centralny Rejestr Lekarzy

Jesteśmy na FB

Rynek zdrowia

Uwagi do ustawy o ustroju i zakresie działania Izb lekarskich z 1921 r.

Dr. Tadeusz Hilarowicz “Uwagi do ustawy o ustroju i zakresie działania Izb lekarskich.”
(zachowano pisownię oryginalną)

A. Organizacja Izb Lekarskich.

Podstawą organizacji Izb Lekarskich w Polsce jest ustawa z dnia 2 grudnia 192! r. o ustroju i zakresie działania Izb Lekarskich (Dz. U. R. P. Nr. 105 poz. 763). Według art. 1 tej ustawy a) dla samorządowego uporządkowania spraw, dotyczących interesów i bytu stanu lekarskiego, jego zadań i celów przy wykonywaniu obowiązków lekarskich względem społeczeństwa i w stosunkach lekarzy między sobą, jak również strzeżenia jeko praw, godności i sumienności; b) dla współdziałania z urzędami państwowymi i samorządowymi w sprawach zdrowia publicznego na obszarze Państwa Polskiego, ustanawia się samorządne urzędowe przedstawicielstwo stanu lekarskiego Izby lekarskie oraz Naczelną Izbę Lekarską. Każda Izba Lekarska oraz Naczelna Izba Lekarska stanowią oddzielne osoby prawne.

Członków izby odróżnia ustawa dwojakich:
a)    obowiązanych do Izby należeć,
b)    przystępujących do niej dobrowolnie.
Ad a] Na listę lekarzy-członków Izby winni być zapisani wszyscy lekarze, wykonywujący praktykę lekarską i zamieszkali w jej okręgu;
Ad b) Na listę lekarzy-członków Izby, za zgodą jej Rady, mogą być również zapisani wszyscy, posiadający uprawnienia do wykonywania praktyki lekarskiej, a nie korzystający z tego uprawnienia.

Ponieważ ustawa nie określa bliżej pojęcia „wykonywania praktyki lekarskiej”, które jest podstawą prawnego obowiązku należenią do Izby, w praktyce powstały na ten temat poglądy poglądy sprzeczne (por. niżej). W szczególności jeden pogląd usiłuje pojęcie wykonywania praktyki lekarskiej rozszerzyć do granic najdalszych, uważając, że jest niem każdy zawód, wykonywany przez lekarza, celem wykonywania swej wiedzy lekarskiej, stwierdzonej dyplomem; w myśl tego szerokiego poglądu lekarz „wykonywa praktykę lekarską” nie tylko, udzielając pomocy chorym, ale także pracując przy biurku jako urzędnik administracji sanitarnej cywilnej lub lekarz administracji sanitarnej wojskowej. Natomiast drugi pogląd ogranicza pojęcie „wykonywania praktyki lekarskiej” do ścisłego kryterjum pomocy lekarskiej’1 na którą składają się następujące momenty: a) dyagnozy, b) rokowania (prognozy), c) terapji (leczenia). Spór ten nie został dotąd rozstrzygnięty rozporządzeniem ogólnem. Izby lekarskie stoją przeważnie na gruncie poglądu pierwszego, rozszerzającego, natomiast władze administracyjne cywilne i wojskowe przechylają się na stronę pojęcia ściślejszego.
Według art. 2 ustawy o Izbach lekarskich w zasadzie obszar każdej Izby obejmować będzie właściwe Województwo (Wojewódzkie Izby Lekarskie); siedzibą Wojewódzkiej Izby Lekarskiej ma być stolica Województwa. Jednakokoż art. 2 dopuszcza od tej zasady wyjątki; w porozumieniu z Naczelną Izbą Lekarską Minister Zdrowia Publicznego (obecnie Minister Spraw Wewnętrznych) może:
a) powołać do życia w poszczególnych częściach Państwa dodatkowe Izby Lekarskie okręgowe,
b) przyłączyć do obszaru sąsiedniej Izby Wojewódzkiej część terytorjum innej Izby,
c) łączyć kilka Wojewódzkich Izb w jedną Izbę dzielnicową, oznaczając jej stałą siedzibę.
Ponieważ przy rozpoczęciu organizacji Izb Lekarskich w Polsce porozumienie z nieistniejącą jeszcze Naczelną Izbą Lekarską było niemożliwe, Ministerstwo Zdrowia Publicznego, po wysłuchaniu opinji zebranej w Lym celu ankiety, złożonej z reprezentantów zrzeszeń lekarskich i dyrektorów Wojewódzkich Urzędów Zdrowia, wydało rozporządzenie, łączące odpowiednio poszczególne Województwa w okręgi Izb lekarskich.
Rozporządzeniami Ministra Zdrowia Publicznego zdnio 15 marca 1922 w przedmiocie utworzenia Izb Lekarskich (Dz. U. R,P. Nr. 41 poz. 353) i z dnia 22 września 1922 r. w przedmiocie zmiany rozporządzenia o utworzeniu Izb Lekarskich (Dz. U. R. P. Nr. 85 poz. 767) utworzono Izby następujące:

1. Izba lekarska warszawsko-białostocka z siedzibą w Warszawie, obejmująca obszar m. st Warszawy, Województwa Warszawskiego i Województwa Białostockiego.
2. Izba lekarska łódzka, z siedzibą w Łodzi, obejmująca obszar Województwa Łódzkiego.
3. Izba lekarska krakowska z siedzibą w Krakowie, obejmująca obszar Województw: Krakowskiego i Kieleckiego.
4. Izba lekarska poznańsko-pomorska z siedzibą w Poznaniu, obejmująca obszary województw: Poznańskiego i Pomorskiego.
5. Izba lekarska lwowska z siedzibą we Lwowie, obejmująca obszary województw: Lwowskiego, Tarnopolskiego i Stanisławowskiego.
6. Izba lekarska lubelska z siedzibą w Lublinie, obejmująca obszary województw: Lubelskiego, Wołyńskiego i Poleskiego,

Organizacją Izb Lekarskich nie są więc dotychczas objęte: województwo Nowogródzkie, Ziemia Wileńska i województwo Śląskie.
Przy wydawaniu tego rozporządzenia kierowano się zasadą, że Izby lekarskie mogą pożytecznie działać, jeżeli obejmują odpowiednią ilość lekarzy i to było motywem łączenia poszczególnych województw w okręgi większe. Dokonane rozgraniczenie terytorjalne Izb zostało następnie dodatkowo przyjęte do wiadomości przez Naczelną Izbę Lekarską po jej utworzeniu. Po zorganizowaniu poszczególnych wyżej wymienionych Izb lekarskich Rady poszczególnych Izb dokonały wyborów do Naczelnej Izby Lekarskiej, która odbyła swoje pierwsze plenarne zebranie w czerwcu 1923 r.
Naczelna Izba Lekarska jest według art. 8 ustawy o ustroju i zakresie działania Izb Lekarskich instytucją: a) opinjodawezą i współdziałającą z władzami rządowemi w sprawach, dotyczących wykonywania praktyki lekarskiej; b) nadzorującą poszczególne Izby lekarskie w sprawach, związanych z prawomocnością ich działania; c) powołaną do normowania i kierowania działalnością poszczególnych Izb w sprawach, przekazanych Izbom, a nieobjętych wyraźnemi przepisami niniejszej ustawy; d) odwoławczą w sprawie sporów pomiędzy Izbą a należącymi do niej lekarzami oraz poszczególnemi Izbami pomiędzy sobą, jak również w sprawach etyki zawodowej.
Rozporządzenie Ministra Zdrowia publicznego z dnia 25 lipca 1922 r. o pierwszych wyborach do rad izb lekarskich (Dz. Ust. R. P. Nr. 70 poz. 628) dotyczyło postępowania przy pierwszych wyborach.
(Dla okręgu każdej izby ustanowiono rządowego Komisarza wyborczego, nadto w Ministerstwie Zdrowia Publicznego ustanowiono Głównego Komisarza Wyborczego i tegoż zastępcę, również ustanowiono Komisje wyborcze dla każdej Izby lekarskiej i Główną Komisję wyborczą przy Ministerstwie):
Rozporządzenie Ministra Zdrowia Publicznego z dnia 9 grudnia 1922 r. w przedmiocie wprowadzenia głosowania na listy i proporcjonalności przy pierwszych wyborach do Rady Izby Lekarskiej war-szawsko-białostockiej (Dz. U. R. P. Nr. 116 poz. 1061) dotyczyło specjalnie pierwszych wyborów do Rady Izby lekarskiej warszawsko-białostockiej.
Wszyscy członkowie, zapissani do Izby, stanowią „Izbę Lekarską” jako taką. Wybierają oni Radę Izby lekarskiej, zaś Rada wybiera z pośród siebie zarząd (Wydział wykonawczy), złożony najmniej z 5, najwięcej z 9 członków, pozatem Rada Izby lekarskiej bądź z pośród siebie, bądź z pośród wszystkich członków Iżby wybiera: a) zastępców członków Zarządu w liczbie, odpowiadającej liczbie członków zarządów, b) Komisję rewizyjną (Wydział sprawdzań) najmniej z 3, najwięcej z 5 członków, c) sąd Izby Lekarskiej najmniej z 12, najwięcej z 24 członków i tyluż zastępców. Z pośród członków zarządu i sądu i ich zastępców przynajmniej połowa winna mieć stałe miejsce zamieszkania w siedzibie Izby; członkowie ustępujący mogą być wybrani ponownie.
Zarząd Izby wybiera ze swego grona stałego przewodniczącego – naczelnika Izby lekarskiej, jednego lub dwóch jego zastępców, wreszcie stałych; pisarza i skarbnika Izby Lekarskiej (art, 20, 21 ustawy).
Sąd Izby Lekarskiej a) jest organem dyscyplinarnym (sąd zawodowy) dla wszystkioh członków właściwej Izby lekarskiej; b) wydaje opinję w wypadkach sporów lekarzy pomiędzy sobą (arL 28 ustawy). Zasądzonemu i rzecznikowi dyscyplinarnemu przysługuje w ciąbu dni 14 prawo odwołania się do sądu Naczelnej izby Lekarskiej (art. 38 ustawy). Ustawa postanawia przytem, że wyrok sądu Naczelnej Izby Lekarskiej jest ostateczny z wyjątkiem wyroków, opiewających na odjęcie prawa wykonywania praktyki lekarskiej na ściśle określony przeciąg czasu, lub odjęcie uprawnienia do wykonywania praktyki lekarskiej; te ostatnie wyroki „do czasu powołania do życia sądownictwa administracyjnego” (jak się wyraża ustawa) winny być przesyłane do zatwierdzenia Radzie dyscyplinarnej przy Ministrze Zdrowia Publicznego (obecnie przy Ministrze Spraw Wewnętrznych). Ponieważ ustawa o Najwyższym Trybunale Administracyjnym wyłącza z pod orzecznictwa tegaż Trybunału „sprawy dyscyplinarne”, przeto aktualną pozostała instytucja Rady Dyscyplinarnej, która też została utworzona. Rada Dyscyplinarna Izb lekarskich przy Ministrze Spraw Wewnętrznych składa się z 6 członków i tyluż zastępców, z których 2/3 mianuje mianuje Minister Spraw Wewnętrznych z liczby kandydatów, przedstawionych mu przez Naczelną Izbę Lekarską, a 1/3 mianuje Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych z pośród osób, posiadających kwalifikacje sędziowskie. Nadto ustanowiono przy Radzie Na-interesu publicznego, a nadto współdziałanie w układaniu regulaminu przez Radę. Rada uchwaliła w 1924 r. zasady tymczasowego swego regulaminu.
Regulamin ogólny Naczelnej Izby Lekarskiej został ułożony przez Naczelną Izbę przy współudziale ustanowionego z ramienia b. Ministerstwa Zdrowia Publicznego Głównego radcy prawnego, uchwalony przez jej plenarne zebranie i ogłoszony rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 27 marca 1924 r, („Monitor Polski” Nr. 87 z dnia 14 kwietnia 1924 roku).
Wdrożone zostały kroki przygotowawcze celem rozciągnięcia organizacji Izb lekarskich na Wojewodztwo Śląskie, Nowogródzkie tudzież Ziemię Wileńską, W ciągu roku 1924, odbyły się pertraktacje pomiędzy b. Ministerstwem Zdrowia Publicznego (reprezentowanem przez dra. Hilarowicza) z Poselstwem Czechosłowackiem w Warszawie w sprawie otrzymania odpowiedniej części aktów z dawnej austrjackiej Śląskiej Izby Lekarskiej, a nadto odbyła się u Generalnego Dyrektora Służby Zdrowia dra. Wroczyńskiego konferencja z udziałem przedstawicieli sfer Lekarskich polskich i niemieckich ze Śląska. Również są w toku przygotowania do organizacji Izby Lekarskiej Wileńsko-Nowogródzkiej,

B. Pojęcie praktyki lekarskiej w ustawie o ustroju i zakresie działania Izb Lekarskich.

Ustawa z dnia 2 grudnia 1921 . (Dz. U. R, P. Nr. 105 poz, 763) o ustroju i zakresie działania Izb Lekarskich, postanawia w art. 2: „Izbę Lekarską tworzą wszyscy zamieszkali w jej okręgu i zapisani na jej listę lekarze, jako członkowie Izby. Na listę lekarzy-członków Izby winni być zapisani wszyscy lekarze, wykonywujący praktykę lekarską i zamieszkali w jej okręgu; na listę lekarzy-członków Izby, za zgodą jej Rady mogą być również zapisani wszyscy posiadający uprawnienia do wykonywania praktyki lekarskiej zgodnie z art, 3 ustawy o wykonywaniu praktyki lekarskiej, a niekorzystający z tego uprawnienia.
Samego pojęcia „praktyki lekarskiej” ustawa ta wprawdzie nie określa, ale z wykonywaniem jej względnie z niewykonywaniem, łączy daleko idące skutki prawne. Lekarze, wykonywujący praktykę lekarską, muszą bowiem do Izby należeć, a Izba musi ich przyjąć, natomiast ci lekarze, którzy praktyki lekarskiej nie wykonywują, mogą do Izby należeć lub nie według swej woli), ale Rada Izby także może ich przyjąć lub nie przyjąć, według swego uznania.
Jakie kryterjum odróżnia więc uprawnionych do praktyki lekarskiej i ją wykonywujących, od uprawnionych do tej praktyki, ale jej niewykonywującytjh? Powstaje więc tutaj pytanie, co oznacza „wykonywanie praktyki lekarskiej” według ustawy o Izbach lekarskich?
W odpowiedzi na to pytanie skrystalizowały się dwa zasadnicze poglądy. Jeden, który można nazwać pojęciem obszerniejszem, twierdzi, że przez praktykę lekarską w rozumieniu ustawy o Izbach lekarskich, należy rozumieć każdy zawód, wykonywany przez lekarza przy zastosowaniu jego wiedzy fachowej, której wyrazem jest dyplom lekarski; według poglądu tego pod pojęcie „praktyki lekarskiej’1 uzasadniającej obowiązek należenia do Izby lekarskiej, podpadałaby więc nie tylko „praktyka lekarska”, polegająca na stykaniu się lekarza z chorym czy to w drodze t zw. praktyki wolnej czy też w szpitalu publicznym, ale także wszelkie inne czynności fachowe lekarza, a więc nawet praca lekarza, jako urzędnika administracji sanitarnej przy biurku, bo prace tę wykcnyw~a tu przecież jako lekarz, a nie np. jako inżynier czy prawnik.
Natomiast według poglądu drugiego pod pojęcie praktyki lekarskiej według ustawy o Izbach lekarskich, uzasadniającej obowiązek należenia do Izb lekarskich, podpadałaby tylko praktyka lekarska w znaczeniu ściślejszem, a więc polegająca na stykaniu się lekarza z chorym, jednakowoż bez względu na to, czy to stykanie się następuje w formie t. zw. praktyki wolnej czyli praktyki prywatnej czy też w wykonywaniu swego zawodu w szpitalu publicznym, cywilnym lub wojskowym,
B. Ministerstwo Zdrowia Publicznego, względnie obecnie Ministerstwo Spraw Wewnętrznych (Generalna Dyrekcja Służby Zdrowia) nie wydało w tej kwestji ogólnego decydującego rozstrzygnięcia. Zajmowało ono tylko stanowisko w poszczególnych wypadkach na zapytanie władz podwładnych, Np. Ministerstwo Spraw We, wnętrznych (Generalna Dyrekcja Służby Zdrowia) reskryptem z dnia 14 kwietnia 1924 r. Nr. Z. O. 2479/24, wystosowanym do Wojewody we Lwowie, wyjaśniło co następuje; „Na zapytanie, przedłożone sprawozdaniem z dnia 5 kwietnia 1924 r. L. 4056/lX 1924 r. Ministerstwo Spraw Wewnętrznych (Generalna Dyrekcja Służby Zdrowia) oznajmia, że podziela zasadniczo stanowisko, zajęte w powyższem sprawozdaniu, iż przez „praktykę lekarską” w znaczeniu ustawy z dnia 2 grudnia 1921 r. w przedmiocie wykonywania praktyki lekarskiej (Dz. Ust. Nr. 105/21 poz. 762) należy rozumieć praktykę lekarską w znaczeniu ściślejszem, polegającą na bezpośredniem stykaniu się lekarza z chorym, a więc obejmującą tylko momenty rozpoznania, rokowania i terapji, nie zaś także inne czynności lekarskie jak pracę naukową, laboratoryjną lub administracyjną.
W myśl art. 12 ustawy o ustroju i zakresie działania Izb lekarskich z dnia 2 grudnia 1921 (Dz. U. Nr. 105/21, poz, 763) lekarz, należący do Izby może zażądać wykreślenia z listy jej członków, jeżeli zaniechał wykonywania praktyki lekarskiej (w powyżej wymienionem znaczeniu). Natomiast Ministerstwo Spraw Wewnętrznych (Generalna Dyrekcja Służby Zdrowia) jest zdania, że pojęcia praktyki lekarskiej, lak, jak ono powyżej przedstawione zostało, nie należy ograniczać do praktyki „prywatnej'” przeciwnie, należałoby pod nie podciągnąć wszystkie wypadki praktyki lekarskiej w znaczeniu ściślejszem, bez względu na to, czy chodzi o tak zwanego lekarza wolno-praktykującego, czy o lekarza stykającego się z chorymi w szpitalu publicznym i t. p.
Inne stanowisko w tej kwestji zajęły Izby lekarskie, podciągając pod pojęcie praktyki lekarskiej w znaczeniu ustawy o Izbach lekarskich nie tylko tych lekarzy, którzy leczą chorych, ale także innych, a w szczególności także pracujących w administracji sanitarnej.
i tak np. Zarząd Izby lekarskiej warszawsko-białostockiej w swem piśmie do szefa sanitarnego Ministerstwa Spraw Wojskowych zaznaczył, co następuje: Zarząd Izby lekarskiej Warszawsko-Białostockiej stoi na tera stanowisku, że praktykę lekarską wykonywa nie tylko lekarz wolnopraktykujący, ale i każdy inny, zarówno lekarz szpitalny jak i udzielający pomocy lekarskiej określonej grupie pracowników rządowych lub komunalnych, a także lekarz pracujący w zakresie administracji sanitarnej; z liczby lekarzy, wykonywujących swój zawód nie mogą być również wykluczeni lekarze, chociaź nic leczący chorych, lecz mocno związani ze swoim zawodem, pracujący w zakresie lecznictwa: lekarze pracowni djagnostycznych, roentgenowskich, zakładów przyrodoleczniczych i t. p.
Pozostałaby tylko kwestja lekarzy zajmujących stanowiska wyłącznie administracyjne, nie mające nic wspólnego ani z lecznictwem, ani ze sprawami sanitarnemi.
Na posiedzeniu Nacz. Izby lekarskiej w dniu 27 stycznia 1924 r. uchwalono: „Obowiązek należenia do Izby lekarskiej obejmuje wszystkich, którzy wykonywują zawód lekarski w jakiejkolwiek formie na podstawie uzyskanego dyplomu”.
Charakterystycznem dla powyższego poglądu jest, że pojęcie „praktyki lekarskiej” identyfikuje on z pojęciem „wykonywania zawodu lekarskiego”.
Nadto można w tej sprawie zaznaczyć jeszcze trzeci pogląd, który pojęcie „praktyki lekarskiej” w rozumieniu ustawy o Izbach lekarskich zwęża jeszcze bardziej, podciągając pod nie nawet już nie stykanie się z chorymi wogóle, ale tylko praktykę prywatną; według tego poglądu pod pojęcie praktyki lekarskiej w rozumieniu ustawy o Izbach lekarskich nie podpadałoby więc leczenie chorych przez lekarza w szpitalu publicznym cywilnym lub wojskowym. Takie mniej więcej stanowisko zajęło Ministerstwo Spraw Wojskowych.
Wydało ono w tej sprawie następujący okólnik: „Ministerstwo Spraw Wojskowych Departament VIII sanitarny. Stosunek lekarzy wojskowych do Izb lekarskich. Warszawa, dn. 27 lutego 1924 r. Do D. O. K, Nr…. Stosunek lekarzy wojskowych do Izb lekarskich w porozumieniu się z Ministerstwem Zdrowia, wyjaśniam jak następuje. W myśl art, 2 ustęp drugi Ustawy z dnia 2 grudnia 1921 r. o ustroju i zakresie działania Izb lekarskich (Dz, U. R, P. Nr, 105/21 poz. 763) nalistę lekarzy-członków Izby winni być zapisani wszyscy lekarze, wykonywający praktykę lekarską i zamieszkali w jej okręgu, a zatem i wszyscy lekarze wojskowi, wykonywujący oprócz swych funkcji służbowych praktykę prywatną. Natomiast; a) lekarze wojskowi, którzy pełnią funkcje jedynie administr. sanitarne i nie zajmują się wcale leczeniem oraz b) lekarze wojskowi, którzy bądź w szpitalach, bądź w oddziałach z tytułu swej służby wykonywują leczenie osób wojskowych i cywilnych, zatrudnionych w podległych im zakładach „nie praktykują zaś prywatnie, nie są obowiązani do Izb lekarskich należeć, mogą być jednak, na zasadzie wyżej cytowanego artykułu, zapisani do odnośnej Izby za uprzednią zgodą jej Rady”.
Wobec tak różnorodnych i sprzecznych poglądów czynników oficjalnych na tę kwestję należałoby aż do jej ostatecznego rozstrzygnięcia trzymać się stanowiska pośredniego, reprezentowanego przez b. Ministerstwo Zdrowia Publicznego, względnie obecnie przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych (Generalną Dyrekcję Służby Zdrowia) a mianowicie, że do Izb lekarskich są obowiązani należeć wszyscy uprawnieni do praktyki lekarskiej w Państwie Polskiem i praktykę tę wykonywujący w rozumieniu leczenia chorych, ale bez względu na to, czy praktykę tę wykonywują jako prywatną, czy też jako lekarze w służbie publicznej rządowej lub samorządowej, cywilnej czy wojskowej.
O ile chodzi o stwierdzenie w poszczególnych wypadkach, że dany lekarz wykonywa praktykę lekarską w powyższem znaczeniu, decydującem musi być tutaj A) co do lekarzy, pozostających w służbie publicznej rządowej lub samorządowej, cywilnej lub wojskowej, fakt, iż ze stanowiskiem, przez nich sprawowanem, połączone jest leczenie chorych (a więc np. obowiązany byłby do Izby lekarskiej należeć lekarz pomocy lekarskiej dla funkcjonarjuszów państwowych, lekarz szpitala cywilnego lub wojskowego, a natomiast np, byłby wolny od tego obowiązku taki lekarz — urzędnik Ministerstwa Spraw Wewnętrznych (Generalnej Dyrekcji Służby Zdrowia), który poza swoim zawodem urzędniczym nie zajmuje się ani prywatną praktyką lekarską ani nie piastuje żadnego innego stanowiska, któreby samo przez się mogło podpadać pod pojęcie leczenia chorych; B) co do lekarzy t zw. wolnopraktykujących czyli wykonywujących praktykę prywatną intencji ustawy zdaje się odpowiadać moment faktyczny, to znaczy faktyczne wykonywanie praktyki prywatnej. Ponieważ jednak stwierdzenie w każdym konkretnym wypadku przez odpowiednie dochodzenia, czy dany lekarz rzeczywiście tę praktykę wykonywuje, byłoby bardzo trudnem, słusznym wydaje się pogląd, wedle którego decydującym musi być tutaj moment formalny, a mianowicie zgłoszenie się lekarza, uprawnionego do praktyki lekarskiej do rejestracji, jest dowodem, że ma on zamiar praktykę lekarską wykonywać. Tylko w tym wypadku, gdyby lekarz według art, 13 ustawy w przedmiocie wykonywania praktyki lekarskiej w Państwie Polskiem zawiadomił właściwy Urząd Wojewódzki i Izbę lekarską o zaniechaniu wykonywania praktyki lekarskiej, nie przypadałby pod obowiązek należenia do Izby lekarskiej.

Kalendarium

Marzec 2020
PWŚCPSN
« lut   kwi »
       1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31      

Galerie

  • XXIII Bal Lekarza - Galeria zdjęć
    XXIII Bal Lekarza - Galeria zdjęć
    2020-01-23 10:14:29
  • Galeria remontowa - Czerwiec 2019
    Galeria remontowa - Czerwiec 2019
    2019-06-25 14:21:32
  • Galeria remontowa - Maj 2019
    Galeria remontowa - Maj 2019
    2019-05-23 11:36:34
  • 38 Okręgowy Zjazd Lekarzy OIL w Krakowie
    38 Okręgowy Zjazd Lekarzy OIL w Krakowie
    2019-04-24 12:12:33

OIL Krakow on twitter

Polecamy

Wybory